دیوان شمس - غزلیات

ای معبود، تو مرا پدید آوردی و هستی بخشیدی، و هم تو مرا در خود فانی کردی. اکنون که به واسطه‌ی دوری از تو، چون یخ منجمد گشته‌ام، در هوای وصالِ تو در حالِ ذوب شدن و محو شدن هستم.

روزگار گاهی مرا زیرِ فشارهایِ سنگینِ رنج و سختی قرار می‌دهد؛ این فشارها برای آن است که حقیقتِ وجودیِ من که به انگورِ نارس می‌ماند، فشرده شود و عصاره‌ی وجودم به کمال برسد.

تو نورِ هدایت و معرفتِ خود را بر وجودِ خاکیِ ما تاباندی و به ما هستی دادی، و اکنون اندک اندک در حال بازگرداندنِ آن نور به جایگاهِ اصلی‌اش هستی.

چون جانِ ما از پنجره‌ی تن رهایی یابد، همچون نوری که به خورشید باز می‌گردد، به سویِ تو بر می‌گردیم؛ این بازگشت باعث می‌شود از آلودگی‌های دنیوی و نقص‌های مادی پاک شویم.

کسی که به ظاهرِ جسم می‌نگرد، چون روح از آن جدا می‌شود، می‌گوید که این تن بمرد؛ اما آن که چشمِ حقیقت‌بین دارد و به سویِ اصلِ نور می‌نگرد، می‌بیند که جان به حیاتِ جاویدان پیوست.

اصلِ وجودِ ما در جامِ رنج و شادیِ دنیا پنهان مانده است. درحقیقت، ما آن شرابِ صاف و زلالی هستیم که درونِ این ظرف قرار دارد و باقیِ این رنج‌ها و شادی‌ها، تفاله‌ها و دردهای بی‌ارزشی هستند که باقی می‌مانند.

ای شمسِ تبریزی که اصلِ اصلیِ دل‌هایِ عاشقی و خورشیدِ حقیقت هستی، از تو می‌پرسم که در برابرِ آن گوهرِ وجودی و جانِ ما، این دردهای دنیا و فشارهای زندگی چه قدر و قیمتی دارند؟