دیوان شمس - غزلیات

ای کسی که عاشقانِ تو از شدتِ حیرت و حسرت، در جایِ خود خشک شده و مبهوت مانده‌اند؛ در حالی که دیگر عاشقانِ حقیقی، از قید و بندِ قدرت و مقامِ دنیوی (تخت و تخته) آزاد و رها گشته‌اند.

صدها نفر از این جامِ عشقِ ناب نوشیده‌اند و مدهوش شده‌اند، و همان‌ها پس از نوشیدنِ این جام، همچون خردمندان و فرزانگان آرام گرفته‌اند.

ریسمانی از جانبِ خود به سویِ ما افکندی و ما را به بلندی فراخواندی، اما اکنون من در میانه‌یِ هوا معلق مانده‌ام و آن ریسمان نیز از دستم رها شده و پاره گشته است.

عشقِ تو که از چشمانِ آهوگونه و زیبایِ تو نشأت می‌گیرد، بسانِ شیری درنده است که چنان بر من تاخته که هم پوستم را دریده و هم استخوان‌هایم را خرد کرده است.

مشاهده‌یِ چهره‌یِ ماه گونه‌ات در خوابِ شبانه، موهبتی بزرگ است و دیدنِ رویِ تو در صبحگاه، بسیار فرخنده و مبارک است.

ای کسی که بنده و مریدِ کمین‌کرده در درگاهت، در برابرِ تو چون شیشه‌ای نازک شده است؛ این شیشه شکسته است و خرده‌هایِ آن، دست و پایِ بسیاری را مجروح کرده است.

دزدانه و با احتیاط به زیباییِ شمسِ تبریزی نگریستم؛ از شدتِ این زیبایی، فریادی کشیدم و همان دم تیرِ نگاهِ او از کمانِ ابرویش رها شد.