دیوان شمس - غزلیات

ای معشوقی که از قیدِ جهانِ مادی (آب و گل) پاک و منزه هستی، با این حال بخشی از وجودت در این گلِ وجودِ من قرار گرفته است. من در این راه بی‌پناه و درمانده شده‌ام؛ لطف کن و دستِ یاری بر دلم بگذار.

من همچون آبِ کدر و آلوده‌ای گشته‌ام که در راهِ گمراهی سرگردان است. مرا از این مسیرِ پرخطا بیرون بکش و در جایگاهِ اصلی‌ام که نزدِ توست، قرار ده.

کارِ من به خاطرِ پیچ و تابِ زلفِ تو، آشفته و دشوار شده است. اکنون از همان زلفِ آشفته‌ساز، راهی برای حلِ این مشکلِ من بگشا.

هر دستاوردی که در زندگی دارم، بدون حضورِ تو بی‌حاصل و پوچ است. پس سیلابِ عشقِ خویش را بر کار و دارایی من روان کن تا آن را با خود ببرد و به سویِ حقیقت رهنمون شود.

اگر می‌خواهی که روحِ من همچون پروانه دورِ شمعِ وجودِ تو بچرخد، پس از آن آتشی که در اختیار داری بر شمعِ جانِ من بزن تا لیاقتِ این نزدیکی را بیابم.

من همچون نخی تب‌دار هستم که با صد گره از زلفِ تو بسته شده‌ام. حال که چنین گرفتارِ گره‌های زلفِ تو هستم، مرا نیز مانندِ همان گره‌ها بر زلفِ زنجیرگونه‌ات جای ده.

ای معشوق، چاهِ عمیق و جادوگرِ بابل از چشمِ توست (چشمانِ تو فریبنده و سحرآمیز است). حال که تو جادوگرِ این چاهی، افسونی کن و مرا از این چاهِ چشمانت آزاد گردان.

از آن زمان که در روزِ ازل پیمانِ الست (آیا من پروردگارِ شما نیستم؟) را با تو بستم، جانم گرفتارِ تو شد. حال آن «بلی» (بله) گفتنِ مرا به عنوانِ تعویذ و طلسمِ محافظت بر جانِ من قرار ده.

کی آن زمان فرا می‌رسد که ابرِ حجاب و دوری را از چهره‌ات کنار بزنی و به من بگویی که بیایم و صورتم را بر چهره‌یِ ماهِ کاملِ خود بگذارم؟

ای شمسِ حقِ تبریز، اگر تقدیرِ جانِ من خوش‌عاقبتی است، پس بختِ خوشِ وصالِ خود را نصیبِ جانِ این مریدِ مقبل (خوش‌اقبال) کن.