دیوان شمس - غزلیات

نگار و معشوق خود را دیدم که با حالتی عاشقانه و شوریدگی، پیرامون خانه می‌گشت و با در دست گرفتن سازِ رباب، ترانه‌ای سر می‌داد.

او با مهارت تمام و شور و حرارتی که همچون آتش در دل‌ها می‌افکند، ترانه‌ای دل‌انگیز می‌خواند و در حالتی از مستیِ معنوی و بی‌خودی، غرق در باده‌ای بود که از میخانه‌های روحانی سرچشمه می‌گرفت.

او در پرده موسیقی «عراقی» می‌نواخت و نام ساقی را بر زبان می‌آورد، اما در حقیقت، هدف اصلی او همان باده (عشق و معرفت) بود و نام ساقی تنها بهانه‌ای برای رسیدن به آن بود.

ناگهان ساقی که چهره‌ای چون ماه درخشان داشت، با سبویی در دست، از گوشه‌ای پدیدار شد و آن را در میان جمع یا مجلسِ ما قرار داد.

ساقی اولین جام را از آن باده پرحرارت (باده عشق) پر کرد؛ آیا تا به حال دیده‌ای که در میان آب، آتش شعله‌ور شود؟ (اشاره به تضاد عجیبِ اثرِ باده در جان عاشق).

ساقی جام را به خاطرِ دلبرِ جان‌ستان به دست گرفت و سپس در برابر او سجده کرد و آستانه درگاهش را بوسید.

نگار، جام را از دست ساقی گرفت و آن باده را نوشید؛ از شدتِ گیرایی آن شراب، شعله‌های شور و عشق بر چهره او نمایان شد و او را دگرگون کرد.

معشوق در حالی که به زیبایی و کمالِ خود می‌نگریست، چشم‌زخم را دفع می‌کرد و با غروری عارفانه می‌گفت که در این روزگار، کسی مانند من نبوده و نخواهد آمد.