دیوان شمس - غزلیات

بس که جانِ من در فراقِ یار نالید و از عشق آواز سرداد، آن یارِ دلبند به یاری‌ام آمد و در دست، جامِ شرابی از عشق و معرفت داشت.

آن باده (عشق)، چنان شوری در سرم افکند که خرد و هوشم را از سر به در برد و آن عشقِ دیرینِ روحِ ما را که هزاران سال قدمت داشت، تازه و نو گردانید.

من دیگر به آیین و رسومِ معمول پایبند نیستم و غرق در مستیِ لحظه‌یِ حالِ خویشم؛ نه به وعده‌هایِ دورِ آینده (نسیه) دل می‌بندم و نه کارِ خود را به قضا و قدر یا دیگران حواله می‌دهم.

من باغِ پرطراوتِ دنیوی را بخشیدم و رنجِ فشارِ انگور در چرخشت (عصرِ شراب) را خریدم و این معامله‌یِ بی‌بازگشت را بر جامِ شراب سند زدم.

ای زمانه‌ای که بر من ستم می‌کنی، این خانه‌یِ وجودِ مادی مرا درهم بشکن؛ چرا که این متاعی که من از عشق به دست آورده‌ام، بسیار ارزشمندتر از این خانه‌یِ ناچیز است.

سخن گفتنِ بیهوده را کنار بگذار و دهانِ جانت را بگشا؛ آنگاه خواهی دید که هر دو جهانِ مادی و معنوی، همچون لقمه‌ای کوچک در برابرِ عظمتِ حق، ناچیز و ناپدید می‌شوند.

وقتی جانِ تو از عشق مست باشد، دیگر این لقمه‌هایِ دنیوی را نمی‌پذیرد؛ کسی که سرمستِ زیباییِ رخسار و خالِ خدایی است، کی به خالِ سیاه و ناچیزِ دنیوی چشم می‌دوزد؟

ای جان‌هایِ آسمانی که از نورِ شمسِ تبریزی سرمستید، چشمانِ دل را بگشایید و بنگرید که چگونه سبک‌بال و پران، همچون قطراتِ ژاله (شبنم) به سویِ آسمانِ حقیقت در حرکتید.