دیوان شمس - غزلیات

ای کسی که عشق تو مانند کهربا، دل را به سوی خود می‌کشد؛ این دلِ سرگردان و بی‌قرار من، چون کسی که خود را از دست داده باشد، در پی تو روانه شده است.

دلِ من از زیبایی تو، بهره‌ای از عشق دزدیده است؛ گویی که از حسن تو جامه‌ای ربوده باشد؛ به همین دلیل، مامور و نگهبانِ فراق، دستِ دلِ مرا (به عنوان تنبیه برای این سرقت عاشقانه) بریده است.

جان من از سرزمین عشق چنان شهد و شیرینی چشیده که گویی منبع تمام شیرینی‌ها شده است؛ تا جایی که نیِ وجود من، به جای ناله و فریاد، شکر و شیرینی می‌پراکند.

ای پرنده سعادتمندِ آسمانی، در سایه‌ی حمایت و عشقِ تو، جان‌های مشتاق هر لحظه به سوی عالم بالا پر می‌کشند.

ای گلزار شاد و باطراوتی که گل‌های ورد و نسرین در آن می‌رویند؛ این گل‌ها از آبِ حیاتِ عشق روییده‌اند و آهوانِ جانِ ما در این مرغزار به چرا مشغولند.

چشم‌ها پیش از این قادر نبودند حقیقتِ خود را ببینند، اما اکنون به واسطه آینه‌ی وجودِ تو، هر چشمی توانسته است ذاتِ حقیقی خویش را در تو مشاهده کند.

ای شمس حق تبریزی، صدای تو همچون سرنایِ دولت (نوای پیروزمندانه) است که باعث شده گوشِ ربابِ جانِ من، با دقت و اشتیاق، نغمه‌های تو را بشنود.