دیوان شمس - غزلیات

آن نوازنده و محبوبِ الهی با ساز و نوایِ عشق بازگشته است و با آمدنش، دروازه‌ی بلا و شوریدگی را بر رویِ عاشقان گشوده است.

زیباییِ تو چنان است که بازارِ زیباییِ یوسفِ پیامبر را کساد کرده و شیرینیِ کلام و وجودت، تمامِ دکان‌هایِ شیرینی‌فروشیِ عالم را بسته و بی‌رونق ساخته است.

عشقِ تو غرور و سرکشیِ سروران و بزرگان را با شمشیرِ فنا از میان برده و آنان را در عینِ این نیستی، به معنایی والا و سرفرازیِ معنوی رسانده است.

تو خود عاشقان را می‌کشی و در خونشان می‌نشینی، و پس از آن، بر جنازه‌ی هر یک نمازِ مهر و رحمت می‌خوانی که این خود از پارادوکس‌هایِ شگفتِ عشق است.

آن حلقه‌هایِ گیسویِ تو که دامِ گرفتاری است، روزی قسمتِ چه کسی خواهد بود؟ ما که عمری است برایِ رسیدن به آن، گردنِ نیاز دراز کرده و چشم‌انتظار مانده‌ایم.

از بس که نوحِ عشقِ تو همچون حضرتِ نوح ناله و زاری دارد، کشتیِ جانِ ما را در دریایی از اسرارِ الهی غرق و سرگردان کرده است.

ای که با یک جلوه، صد شهرِ زیبایی (ختن) را درهم شکسته‌ای و با نیم‌نگاهی از سرِ غمزه، صدها اثرِ هنریِ دلربا و زیبا از ترکانِ زیباروی آفریده‌ای.

بختِ جاویدان، پیشانی بر خاکِ پایِ تو نهاده و تسلیمِ توست، با این حال تو همچنان از سرِ ناز و بی‌نیازی با بنده برخورد می‌کنی.

ای کسی که خاکِ پایت از سرِ نازنینانِ عالم برتر است، خداوند مفهومِ نیاز و فروتنی را تنها برایِ درکِ نازِ تو در عالم قرار داده است.

ای زرگرِ حقایق و ای شمسِ تبریزی، تو با وجودِ من همچون زرگر رفتار می‌کنی؛ گاهی مرا می‌بُری و می‌کاهی و گاهی همچون گازر (رخت‌شوی) مرا می‌شویی و صیقل می‌دهی تا پاک شوم.