دیوان شمس - غزلیات

ای کسی که نگهبانِ این ظرفِ شیشه‌ای (جان و دل) هستی، هوشیار باش و مراقب باش که خوی تکبر و کینه‌توزی، میانِ این رابطه‌ی ظریف و حساس راه پیدا نکند و آن را نشکند.

اگر با رفتار ناپسند خود، این شیشه‌ی جان را بشکنی، تنها خودت متضرر نمی‌شوی، بلکه یاران و دوستان نیز آسیب می‌بینند و این زخم‌خوردن و خستگی، کوچک‌ترین پیامدِ این شکستن است.

و اگر بعد از شکستنِ دلِ یاران، بخواهی با عذرخواهیِ ظاهری آن را جبران کنی، مانند کسی هستی که کفشی کهنه را وصله می‌زند؛ این عذرخواهی‌ها همچون وصله‌هایی بر کفش، زیبایی و اصالتِ گذشته را به آن بازنمی‌گرداند.

به جای این دغدغه‌ها، از شرابِ معرفت بنوش و شادمان باش و از درگیری‌های دنیوی (که به بازی‌های پنج‌تاس و شش‌تاس تشبیه شده) فراتر برو و اجازه نده که غم و ناخوشی به حریمِ دلت نزدیک شود.

این شراب، از جنسِ شراب‌های زمینی و مادی نیست؛ بلکه از عالمِ پاکِ الهی است که بدونِ هیچ واسطه‌ای و مستقیم از جانبِ حق‌تعالی به دستِ بنده می‌رسد.

در مجلسِ وحدت و یگانگی، به هرآنچه که آرزو داری دست می‌یابی، اما در میدانِ جنگِ با نفس و مصائبِ دنیا، نه تو به آرامش می‌رسی و نه این غوغا به نتیجه‌ای می‌رسد.

جانی که پیش از این به واسطه‌ی غم‌های دنیوی و دوری از حقیقت، افسرده بود، اکنون با فیضِ شمسِ تبریزی، چنان طراوتی یافته که پیوسته در شادیِ تازه است و دیگر جایی برای غم‌های کهنه و تکراریِ گذشته باقی نمانده است.