دیوان شمس - غزلیات

ای کسی که بخار و دودِ ناپایدار را جان و حقیقت هستی پنداشته‌ای و یک دانه ناچیز از طلا را به جای معدنِ سرشار و اصلی، اصلِ مقصود دانسته و به آن دل بسته‌ای.

ای که همچون قارون به خاطر حرص و آز در زمینِ دنیا فرو رفته‌ای، اما با نادانی، همین زمینِ پست و خاکی را آسمان و جایگاهی رفیع می‌انگاری.

ای که بازیچه‌های دست شیطان و فریب‌های دنیوی را دیده‌ای، اما آن عروسک‌های خیمه‌شب‌بازیِ بی‌ارزش را با انسان‌های راستین و صاحب معرفت اشتباه گرفته‌ای.

ای که به خاطر ننگ و رسوایی‌هایت، عشق از تو روی گردانده و از حریم آن رانده شدی، اما خودت را در مقام محبان و در میان عاشقانِ راستین پنداشته‌ای.

ای که چشمانت از غبار و دودِ ناشی از کفر و بی‌باوری، تیره و تار گشته و به جای دیدنِ حقیقت، آن دودِ سیاه و کورکننده را نورِ آشکار و هدایت‌بخش پنداشته‌ای.

ای که به واسطه شهوت‌رانی در پلیدی‌ها مانند کرم در نجاست می‌خزی، اما با کمال بی‌شرمی، عاشقانِ پاک‌بازِ خدا را نیز مانند خود، آلوده و اسیر شهوت می‌پنداری.

مستیِ ناشی از شهوت‌رانی، خود نشانه و علامتِ دوری از رحمتِ خدا و لعنت است، اما تو این علامتِ آشکار را هیچ و بی‌معنا تلقی می‌کنی.

ای که وجودت میان حرف‌های پوچ و صداهای بی‌محتوا گندیده است، اما گمان می‌بری که خداوند بی‌زبان است و نمی‌تواند حق را به تو بفهماند.

نورِ ماهتابِ الهی پیوسته بر کور‌دلیِ تو می‌تابد، اما تو چنان در غفلت فرو رفته‌ای که وجودِ خودِ ماه (نور حقیقت) را هم پنهان و ناموجود می‌پنداری.

هر چه در این ابیات گفتم و انتقاد کردم، در حقیقت روی سخنم با نفسِ خویش بوده است، اما تو نادانسته گمان کردی که دارم دیگران را هجو می‌کنم و به باد انتقاد می‌گیرم.