دیوان شمس - غزلیات

در برابر فورانِ بخششِ بی‌انت‌های تو، ای پادشاهِ هستی، حتی خودِ توبه کردن از گناه هم نوعی خطا محسوب می‌شود؛ زیرا گویی در بزرگیِ عفوِ تو شک کرده‌ایم و به جای نگریستن به کرمِ تو، به کارِ ناچیزِ خود می‌نگریم.

از آنجا که تو پیوسته به دنبالِ بندگانِ گمراه هستی و آن‌ها را با دلسوزی می‌جویی، گاهی به نظر می‌رسد که گمراهی، به دلیلِ جلبِ توجهِ ویژه و جستجویِ تو، فضیلتی بیشتر از راهِ راست پیدا کرده است.

تلاش برای توصیفِ عظمتِ تو، منطق و نظمِ کلامِ مرا درهم شکسته است. دیگر راهی برای سخن گفتنِ عقلانی باقی نمانده و از این حیرت، تنها آهی برآمده از جان برایم باقی مانده است.

برای این دردی که از فراق یا عشقِ تو در دل دارم، هیچ محرم و هم‌صحبتی نمی‌یابم؛ بنابراین، همچون علی (ع) که رازهای خود را به چاه می‌گفت، من نیز دردم را در خلوتِ عمیقِ خویش بازگو می‌کنم.

از لب‌های معشوق، نغمه‌های نی‌مانند و ناله‌هایی برمی‌خیزد که اگر این نی (صدا یا نغمه) به فریاد درآید و این رازهای الهی را فاش کند، حقیقتِ درونیِ من آشکار و تباه خواهد شد.

ای نی، دیگر سکوت کن و از ناله بازایست، چرا که ما و مخاطبانِ این سخنان، محرمِ این اسرار نیستیم. تو از طرفِ ما و خودت برای فاش کردنِ این شیرینیِ اسرارآمیز، از درگاهِ حق عذرخواهی کن.