دیوان شمس - غزلیات

ای محبوب، از آن شربتی که نوشیدی، اندکی به ما نیز عنایت کن؛ چرا که غمِ دوری از تو، وجودِ ما را فرا گرفته و تنها با یک جرعه از لطفِ تو، این غم به شادی و آرامش بدل می‌شود.

این اندوهِ فراق، جانِ ما را می‌خورد و تباه می‌کند؛ برای درمانِ این حال، ما را به شرابِ شادی‌بخشِ خود مهمان کن تا این غم و غصه که سزاوارِ نابودی است، از ما دور شود.

از آن شرابِ آسمانی و معنوی که خداوند به صورت پنهانی و در خلوت به بندگانِ خاص می‌بخشد، به ما نیز عطا کن، اما آن را از دیدِ نامحرمان و دشمنانِ راهِ حقیقت پوشیده نگاه‌دار.

تنش‌ها و جنگ‌های درونیِ ما را با آن شرابِ معرفت خاموش کن و نغمه‌های آسمانی را برانگیز؛ از نواهایِ گوش‌نوازِ مقام‌های موسیقی مانند عراق و سپاهان، جانی تازه به ما ببخش.

هنگامی که درِ خُمِ معرفتِ خود را بگشایی، هزاران انسانِ تشنه و مشتاق به سوی تو هجوم می‌آورند و هر کدام با التماس و شوق، ظرفِ وجودِ خود را برای دریافتِ این فیضِ الهی پیش می‌آورند.

به این خزانِ وجودِ ما و انسان‌هایی که از نظرِ معنوی تهیدست و عریان هستند نگاه کن؛ از آن شرابِ لطیف و ارزشمند همچون پارچه اطلس، به ما ببخش تا جامه و پوششی برایِ این فقرِ روحانی باشد.

پیرانِ خسته، مشتاقانه به نظاره‌گرانِ جوانان نشسته‌اند؛ با آن شرابِ زندگی‌بخش، جانی دوباره به پیران ببخش تا ضعفِ پیری را فراموش کنند و مانند جوانان، تکیه‌گاه و توانِ حرکت (عصا) داشته باشند.

ای صلاح‌الدین، تو که به مقامِ والای دین دست یافته‌ای و در این راه پادشاهی می‌کنی، در حالی که هم مالکِ حقیقت و هم ساقیِ شرابِ معرفتی، از آن شرابِ جان‌بخش به ما نیز ببخش.