دیوان شمس - غزلیات

روزه همچون مادری بخشنده به سوی فرزندانِ جان آمده است؛ پس ای سالک، همان‌طور که کودکی به چادر مادر می‌آویزد، تو نیز با قوت و امید به دامنِ روزه چنگ بزن و از آن جدا مشو.

به سیمایِ زیبایِ روزه بنگر و از شیرِ گوارایِ معنوی آن بنوش؛ در جوارِ این ماهِ پربرکت خانه بگیر و همواره بر درگاهِ روزه، که سرچشمه فیض است، ساکن باش.

به بخشش و لطفِ الهی که همچون بهاری حیات‌بخش است، نظر کن و ببین که چگونه گلستانِ جانِ انسان، در سایه روزه‌داری، شاداب و شکوفا شده است.

ای کسی که همچون غنچه‌ای نازک و لطیف هستی، چرا این‌قدر ناتوان و در تردیدی؟ مانند بندبازی که با مهارت در بهار بر روی ریسمان حرکت می‌کند، از حصارِ تنگِ تن و مادیاتِ روزه بجه و به سوی حقیقت پرواز کن.

ای گلِ وجود که در راهِ حقیقت رنج کشیده‌ای و غرقِ خونِ جگر شده‌ای، چرا باز هم دلخوشی؟ مگر تو نیز همچون حضرت اسحاق (ع) که به خنجرِ خلیلِ خدا تن داد، از تیغِ ریاضت و سختیِ روزه لذت می‌بری؟

چرا به نانِ ناچیزِ دنیا دلبسته‌ای؟ جهانی تازه و نادیده را تماشا کن؛ از خرمنِ روزه، گندمِ جان را که غذای اصلیِ روح است، برداشت کن.