دیوان شمس - غزلیات

ای کسی که در میدانِ یگانگی و وحدتِ حق، گوی سبقت را ربوده‌ای و پیروز گشته‌ای؛ تو حقیقتِ پنهانِ همگان را بی‌پرده می‌بینی، اما هیچ‌کس نتوانسته است حقیقتِ والای تو را چنان‌که باید، بشناسد.

عقلِ کلی که در نظام هستی، والاترین ادراک است، از شدتِ تابندگی و غیرتِ عشقِ تو، دچار سرگشتگی و کژبینی شده است و از سرِ نادانی گمان می‌کند که توانسته تو را از میان بردارد و شکست دهد.

ای که نورِ دیده‌ی عالم هستی و در این جهانِ خاکی، تنها و یگانه ظاهر شدی؛ حضورِ تو سبب شد تا در دلِ اسرارِ همین جهان، صدها عالمِ تازه و معناییِ دیگر برای ما گشوده و ساخته شود.

ای که طاووسِ بهار با زیبایی و شکوهش از عشقِ رویِ تو جلوه‌گری می‌کند؛ در این میان، جانِ من که بر شاخسارِ تنِ خاکی نشسته است، همچون فاخته‌ای از هجران و دوریِ تو، ناله‌های پرسوز سر می‌دهد.

تو برای هدایتِ ما، آتشِ سوزانِ بلا و سختی را به گلستانی امن و آرام بدل کردی و دریایِ خروشانِ حوادث را برای عبورِ ما به کشتی‌سانیِ نجات‌بخش تبدیل نمودی.

ای شمسِ تبریزی، تو جهانِ هستی را از زیباییِ خود لبریز کردی و من نیز در پاسخ، جهانِ درون و جانِ خویش را از هرچه غیرِ عشقِ توست، پاک و خالی کرده‌ام.