دیوان شمس - غزلیات

زلف سیاه و تابدار تو، همچون گروهی از راهزنان که از سرزمین دور هند (سرزمین سیاهی‌ها) آمده باشند، غوغایی برپا کرده‌اند و باعث شده که هم مردانِ دلاور و هم زنان، فریاد و ناله سر دهند.

آتشِ زیباییِ چهره‌ات به بیشه‌ی جانِ عاشقان افتاده است و دودِ این سوختنِ قلب‌ها تا هفت آسمان بالا رفته و همه جا را فرا گرفته است.

تو جویبارهایی از شراب و شیرِ روحانی را از اعماق جان روان کرده‌ای و به برکتِ این معانیِ عمیق، ساقیانِ آسمانی و معنوی همچون روحی تازه برخاسته‌اند.

آن‌قدر زیبایی‌ات خیره‌کننده است که به کفر نیز سرمه کشیده‌ای تا دیده‌ی آن باز شود و حقیقت را ببیند؛ اکنون معشوقِ حقیقیِ دین میان مؤمنان آشکار شده است.

تنِ انسان همچون دیواری است که مانعِ دیده شدنِ حقیقت می‌شود و دلی که پشت این دیوار زندانی شده، اکنون زبان گشوده تا شرحِ حالِ اسارتِ خود را بازگو کند.

بیا و خرابی‌هایی را که عشق در خانه‌ی هستیِ ما به بار آورده تماشا کن؛ سقفِ این خانه (که همان خودِ انسانی است) فرو ریخته و آستانه‌اش از جا کنده شده است.

اگرچه معشوق به زبان می‌گوید که از عاشقان بی‌نیاز و فارغ است، اما در عمل و از سوی او، صدها نشانه‌ی مهر و محبت نصیبِ هر عاشق می‌شود.

هنگامی که شمس تبریزی کانِ عشقِ ابدی را آشکار کرد، خونِ دلِ عاشقان تحت تأثیرِ انعکاسِ آن نور، به یاقوتی ارزشمند تبدیل شد.