دیوان شمس - غزلیات

ای کسی که دارایی‌های نقد خود را همچون زکاتِ نسیه (بخشیده شده و از دست رفته) می‌پنداری؛ امیدوارم خداوند نیز در عوض، پاداش اعمال تو را به صورت نسیه و معوق به تو بازگرداند.

امیدوارم خداوند برای کارهای خیرت، چنین پاداشی برایت مقرر کند که بلاها به صورت نقد و فوری به سراغت بیایند، اما نجات یافتن از آن‌ها همواره به تأخیر بیفتد.

پیش از آنکه تو بیایی، همه کارها و جهت‌ها مشخص و روشن (نقد) بود، اما اکنون به خاطر بدشگونی و شومیِ وجود تو، همه امور سردرگم و نسیه شده است.

این کامیابی و دولتِ تازه، بهتر است بدون حضور تو باشد؛ ای کسی که چهره‌ات مانند نان بیات، بی‌طراوت و بی‌ارزش است و کارهایت همیشه به تأخیر می‌افتد.

زیرا به دلیل فال بد و طالع نحسِ تو، برای دیگران مرگ به‌صورت نقد (فوری) است و زندگی (آسایش) برای آن‌ها نسیه (دست‌نیافتنی) شده است.

آرزو می‌کنم همه چیز در زندگی برای تو نسیه و دست‌نیافتنی باشد، مگر مرگ که باید برایت نقد و فوری اتفاق بیفتد.

چون جرم و گناه تو همواره نقد (فوری) است و توبه‌کردنت همیشه به تأخیر می‌افتد، خداوند امشب برای تو براتی (حکمی) صادر کرد که آن هم نسیه و معوق است.