دیوان شمس - غزلیات

خدایا به نوازندگان و کسانی که با نغمه‌های خود تو را می‌ستایند، قوت و انرژیِ جانبخش عطا کن و به دست‌های آنان برای نواختنِ ماهرانه و قدرتمند، توانایی ببخش.

از آنجا که اینان تمامیِ توانایی و هستیِ خود را وقفِ راهِ عشقِ الهی کرده‌اند، تو نیز به آنان توان و نیرویِ واقعی و ماندگار ببخش.

همان‌طور که اینان گوشِ جانِ ما را با پیامِ تو پُر کردند، تو نیز به آنان دیده‌یِ بصیرت و بینشی عطا کن که عظمت و شکوهِ پادشاهیِ تو را مشاهده کنند.

اینان همچون کبوترانی که از دوریِ یار ناله سر می‌دهند، در وادیِ عشق بی‌قرارند؛ پس تو از رویِ لطف و مرحمتِ خویش، پناهگاهِ امنی برایشان فراهم کن.

از آنجا که این هنرمندان، هوش و حواسِ مردم را با مدح و ستایشِ تو دلپذیر و سرزنده کردند، تو نیز به ایشان پاداشِ نیکی و ستایشِ خود را ارزانی دار.

اینان با نغمه‌هایِ خود، جگرهایِ تشنه‌یِ ما را سیراب کردند؛ تو نیز از کوثرِ لطفِ خود، آبِ گوارایِ معرفت را نصیبِ آنان بگردان.

من سکوت اختیار کردم و دیگر سخنی نگفتم، ای بخشنده، نیازی نیست که به تو بگویم چه بده و چگونه بده؛ چرا که تو خود به حالِ آنان داناتری و بهترین پاداش را عطا می‌کنی.