دیوان شمس - غزلیات

ای محبوبی که خود صورتی نداری اما آفریننده‌ی تمام صورت‌های زیبای جهانی، تو همان جامی هستی که وقتی به دست عشاق می‌رسد، آشوبی از عشق و شیدایی در جانشان برپا می‌کنی.

تو دهان مرا از گفتن اسرار عشق بسته‌ای، اما در مقابل، دریچه‌ای در سینه من گشوده‌ای که رازهای آن را به هیچ زبانی نمی‌توان بیان کرد.

همین که چهره پنهان تو نقاب از رخ برکشید و آشکار شد، کار از کار گذشت؛ دل فدای ساقی (محبوب) شد و سر و جان فدای باده (عشق).

در آن صبحگاهِ تجلی که خیال تو سوار بر مرکبِ عظمت می‌تازد، جان‌های مقدس و پاکان عالم، همچون دانه‌های ریگ، پیاده و خاضعانه به دنبالت روان‌اند.

حتی آن زاهدان و قدیسانی که در آسمان‌ها به عبادت و تسبیح‌گویی مشهورند، با دیدن جمال تو، تسبیحِ خود را گسستند و سجاده‌شان را در راه عشق گرو گذاشتند (یعنی ریاضت‌های ظاهری را رها کردند).

جان انسان طاقت دیدن چهره‌ی بی‌پرده‌ی تو را ندارد و زیبایی تو فراتر از آن است که بتوان آن را با کلمات توصیف کرد.

جانِ من همچون شتر مستی است که بی‌اختیار به دنبال تو می‌دود و تنِ من که ناتوان است، همچون بارِ بسته به گردن این شتر، به دنبالِ جان کشیده می‌شود.

ای شمس تبریزی، جان من به نور و حقیقت تو آبستن شده است؛ چه زمانی فرا می‌رسد که شاهد به دنیا آمدنِ فرزندی (حقیقتی یا تحولی) باشم که از اقبالِ بلندِ تو متولد شود؟