دیوان شمس - غزلیات

هنگامی که تصمیم به سفر گرفتی، امیدوارم تحت حمایت و لطف خداوند باشی تا با پیروزی و کامیابی به سوی ما بازگردی و همواره در حصن لطف پروردگار باقی بمانی.

ای کسی که در هر کجا قدم می‌گذاری، دل‌ها را شاد می‌کنی؛ تو در نیکی و وفاداری بی‌همتا هستی و همواره در لطف و پناه خداوند جای داری.

تو پرچم احسان و نیکی و همچنین نشانه‌های ایمان را تا بلندای آسمان‌ها برافراشته‌ای و همواره از لطف و حمایت بی‌دریغ خداوند برخوردار هستی.

تو نداشته‌ها و کاستی‌ها را به توانگری و وفور تبدیل می‌کنی، اندوه را از قلب‌ها می‌زدایی و زردیِ ناشی از بیماریِ غم را از چهره‌ها پاک می‌کنی و در پناه لطف الهی هستی.

به دلیل تابشِ گرمای صورتِ پرنور تو و لب‌های شیرین و حیات‌بخش تو، دیگر هیچ سردی و افسردگی در این جهان باقی نمانده است و همگی در لطف خدا هستیم.

تو از همه چیز آگاه و دانایی، آفرین بر این پیشوایی و رهبری تو؛ هم به دیگران بخشش می‌کنی و هم خود از این خوانِ الهی بهره‌مند می‌شوی و در امان خدایی.

ای شمس تبریزی که در عشقِ پروردگار غرق هستی، تو در این راهِ عاشقی همچون جوانمردی دلیر و باوفا عمل می‌کنی و همواره در لطف و پناه خداوند هستی.