دیوان شمس - غزلیات

ای کسی که در گذرگاه عام، دستار (نشانه دین‌داری و مقام) را با بی‌اعتنایی بر سر نهاده‌ای؛ تو با این رفتارت به دیگران روی خوش نشان می‌دهی و ما را در نگرانی و حسرت رها کرده‌ای.

تو لب‌های ما را برگزیده‌ای، پس امشب برای چه کسی به سوی ما آمده‌ای؟ و آن خلوتِ شیرین و عاشقانه‌ای که میان ما بود، اکنون به محفلی برای دیگران تبدیل کرده‌ای.

تو دم از راستی و صداقتِ صدیق می‌زنی، اما تمامی کارهایت فریب و نیرنگ است؛ چه کسی آنقدر جسارت دارد که بخواهد فهرست این همه حیله‌گری‌ها و تظاهرات تو را برشمارد؟

در مکتب عشق تو، زهد و پارسایی به کاری مباح و لذت‌بخش بدل شده و تسبیح (نماد عبادت رسمی) به صراحی (ظرف شراب) تبدیل گشته است. تو با نوشیدن از پیمانه عشق، برای جان که در پی رستگاری بود، راهی تازه گشوده‌ای.

جان همچون کبوتری بی‌قرار شده است؛ بشتاب و زودتر پرواز کن! ای کسی که جسم را با شور و طنینِ عشق به نغمه‌سرایی واداشته‌ای و سراسر وجود مادی ما را به جان و روح مبدل کرده‌ای.

از شدت عشق به گیسوانِ شب‌رنگِ تو، ماه در برابر زیبایی‌اش آب شده است و از پرتوِ تابناکِ چهره‌ات، خورشید به فریاد و فغان درآمده و مغلوب گشته است.

ای شمس‌الحق تبریزی که تو خود کتاب و راهنمای حقیقت برای هر اندیشمندی هستی؛ ای که با حضورت معجزه‌ای کرده‌ای و ما را که در غربتِ خویش بودیم، به مقامی تازه (همدان) رسانده و دگرگون کرده‌ای.