دیوان شمس - غزلیات

امروز من با شراب و آن یارِ زیباروی که گویی از تبارِ پریان است، هم‌نشین هستم. چه لحظه‌ی مبارک و شادی‌بخشی است و چه شرابِ گوارایی که این بزم را آراسته است.

عشق‌ورزی و خلوت داشتن در پناهِ یک گلیم (به صورت پنهانی و خصوصی) بهتر است از آنکه بخواهیم این عشق را در هر کوی و برزن و در میان هر جمعی جار بزنیم و به نمایش بگذاریم.

من این حلقه طلاییِ بندگی را بر گوش می‌آویزم تا نشان دهم که خدمتگزارِ این عشق هستم و جالب آنکه همین «بنده‌ی عشق بودن»، برای من عینِ آزادی و رهایی از تعلقاتِ دنیاست.

عشقِ من به تو و رویِ تابانِ تو، قصه‌ای تازه نیست؛ بلکه از روزِ نخستِ آفرینش در عهدِ ازل بوده است و صورتِ من از همان آغاز، بر رویِ تو نهاده شده بود.