دیوان شمس - غزلیات

روزی فرا می‌رسد که مرا می‌بینی که در میخانه افتاده‌ام و از شدت مستی و بی‌خودی، دستارِ خود را نزد می فروش گرو گذاشته‌ام و از سجاده‌نشینی و زهد خشکِ ظاهری روی برگردانده‌ام.

من مست هستم و یارم نیز در حال مستی است، در حالی که گیسوی دل‌انگیز او در دست من است. آفرین بر این معشوقِ زیباروی و آفرین بر این میِ عشقِ الهی.

حتی لب‌های او هم از مستی سرگردان شده و راهِ بوسه را گم کرده‌اند. من مستم، لب‌های او مست است و آن بوسه، خود واسطه و دلالِ این لذتِ روحانی شده است.

این دلبرِ پُر نیرنگ با تمام فریبندگی‌هایش در کنارم به خوابی خوش فرورفته و تمامِ طولِ شب، این بزمِ لذت و شادیِ عارفانه فراهم است.

تمام این صورت‌ها و جلوه‌های دنیوی، بازتابی از نور و پرتو اوست، حال آنکه حقیقتِ آن روحِ قدسی و الهی، پاک و فراتر از این صورت‌ها و شکل‌های مادی است.

شمس تبریزی حقیقت و تفسیرِ تمام این ماجراهاست؛ او همان پادشاه روحانی و والامقامی است که سرچشمه‌ی همه این بزرگی‌هاست.