دیوان شمس - غزلیات

ای دل، تو خود گواهی بده که چقدر بیقرار و مضطربم؛ گویی ماهیِ تپنده‌ای هستم که بر روی تابه‌ای داغ افتاده باشد. این بی‌قراریِ شدید که سراپای وجودم را گرفته، گویی ناشی از زاری‌ها و ناله‌هایی است که سر می‌دهم.

خیر، چنین نیست؛ تو ای دل، باید به جای من بنالی و بی‌تابی کنی، چرا که منِ بینوا در نبودِ چهره‌یِ زیبایِ محبوب، همانند نقش و نگارِ بی‌جانی هستم که بر دیوارِ گرمابه کشیده‌اند و فاقد شور و حیاتم.

خانه برایم همچون زندانی تنگ و تاریک شده است و شب‌ها خواب به چشمانم نمی‌آید؛ این بی‌خوابی و رنج تا زمانی ادامه دارد که یار در کنارم حضور نداشته باشد و هم‌بستر و هم‌نشین من نباشد.

زیباییِ تو و عشقِ من به تو، در شهر زبانزد شده است؛ به حدی که نوازندگان و خوانندگان، این داستانِ پرشور را بر دایره و نیِ خود می‌نوازند و همگان از آن آگاه گشته‌اند.

ای یار، همگان از صوفیِ عارف و لباسِ پارسایی‌اش تا بنده و خدمتکارِ بیچاره و حتی خواجه‌یِ بزرگ و نسب‌شناس، همگی در هوایِ رسیدن به تو غرق شده‌اند.