دیوان شمس - غزلیات

ای دل! آیا آگاهی که در چه مقام و چه حالتی هستی یا نه؟ اگر آگاهی، پس آن آرزوها و هوس‌های حقیر و گدایانه را از سرت بیرون کن و از اندیشیدن به امور پست دست بکش.

وقتی در مجلس پادشاهی چنین بلندمرتبه قرار داری که نوری مانند ماه دارد، تمام دلبستگی‌های این جهان و آن جهان را نادیده بگیر و رها کن؛ اینجا چنان مقام والایی است که دیگر جایِ فکر کردن به یک خانه کوچک یا تعلقات ناچیز نیست.

در راه رسیدن به پادشاهیِ دوست، اگر جانی فدا شود یا از دست برود، در برابرِ خدمت به آن یارِ جان‌بخش و معشوق حقیقی، ارزشی ندارد و بسیار ناچیز است.

اگر نفس تو که بدخواه توست، نزد آن پادشاه (مقام الهی) از او بدگویی کرد یا وسوسه‌ای در سرت انداخت، دهانش را بکوب تا دیگر این افسانه‌بافی‌ها را تمام کند و خاموش شود.

سرمایه‌گذاری یک دانه برای به دست آوردن یک باغ بزرگ، معامله‌ای پر سود است؛ پس این معامله را بپذیر و مانند مستی که از خوشحالی به خود نمی‌آید، با شور و شوق بگو که چه دانه ارزشمندی به دست آورده‌ام.

پادشاه را می‌بینی که خندان است، همچون ماه می‌درخشد و صدها برابر زیباتر است؛ در این مقام، دیگر خبری از ناز و ادای خویشان نیست و از دردسر غریبه‌ها هم خبری وجود ندارد.

شمس تبریزی همان کسی است که وقتی به سوی تو بازمی‌گردد، در حقیقت بازِ شکاری عرشی است که آشیانه‌اش نه در زمین، بلکه بر فراز آسمان‌هاست.