دیوان شمس - غزلیات

ای کسی که حتی خاک زیر پای تو، چنان ارجمند است که آسمان بر آن حسد می‌ورزد؛ بدان که حقیقتِ جانِ من و جانِ تو در سرچشمه آفرینش یکی بوده است.

در جایگاهی پر نقش و نگار، آن یارِ زیبا را دیدم که گویی بتِ چینی است؛ او در عینِ زیبایی و فرشتگی، چنان هیبت و شکوهی دارد که جانِ بسیاری را ستانده است.

در دلِ شب‌های تاریکِ تردید، حقایقِ تابناکی برایم آشکار شد و در پسِ همان شک‌ها، یقین‌های درخشانی را مشاهده کردم که مرا به سوی خود می‌خواندند.

به ایاز (عاشق) گفتم که سرانجام به واسطه‌ی عشق، آزاده و شریف شدی؛ تو که برده‌ای بیش نبودی، چگونه در قلبِ پادشاهِ حقیقی جای گرفتی؟

ای انسانی که از خویِ حیوانی (سگ) بودی، اکنون که مانند اصحاب کهف از خوابِ غفلت بیدار شدی، به مقامِ بلندِ «شیر خدا» و شجاعتِ ایمانی دست یافته‌ای.

ای که در آتشِ آزمون‌ها و هجران می‌سوزی، به سوی اصلِ خود که همان دریای بیکرانِ حقیقت است بشتاب؛ تو پیش از آفرینشِ این جهان نیز در آن دریا بوده‌ای.

ای شمس تبریزی، من هم‌رنگ و همراهِ تو می‌شوم و برمی‌خیزم؛ من در این راه خود را فنا کرده‌ام و تو همچون دریایی از نمک، تمامِ هستیِ مرا در خود حل می‌کنی.