دیوان شمس - غزلیات

آن یار زیبا و مسیحی‌منش را دیدم که همچون گلی شکفته با ما همراه شده است؛ او هم در خلوت و هم در هنگامِ غیر معمول به صومعه‌ی صفا و پاکی وارد شده است.

با آن معشوق بی‌عیب و نقص، سرمست شدم و به رقص درآمدم؛ در حالی که یک دستم به سرِ زلف او بود و دست دیگرم پیاله‌ی شراب عشق را گرفته بود.

در بازار زندگی و میان مردمان، هر جا که بیگانه‌ای دیده می‌شود، آن معشوقِ خونریز و آشفته‌حال، آتشی در جان او می‌افکند.

وقتی آن یار لب‌های لعل‌گون خود را باز می‌کند و به کلام درمی‌آید، گویی قند و شکر می‌جود؛ چنان شیرین است که از آسمان، گوهرهای نایاب و دست‌نخورده به نثار او می‌آید.

او دل را می‌دزدد و با خود می‌برد و از نهانِ دلِ تو آگاه است؛ او چنان است که گویی تمام حرف‌های نگفته‌ی تو را پیش از آنکه بگویی، می‌خواند.

از زیبایی آن معشوق که گویی از دیار پریان آمده است، صدها عاشقِ دل‌باخته در هر گوشه و کنار افتاده‌اند؛ چه آنهایی که تنها هستند و چه آنهایی که به وصال رسیده‌اند.

نوری که از چهره‌ی او می‌تابد، هر چشمی که به آن بیفتد، در کالبد بی‌جان و خواب‌آلوده‌ی او، بیداری همیشگی و معرفتی ابدی ایجاد می‌کند.

این حقیقت از هفت آسمان فراتر است و از هر دو جهان مادی و معنوی بزرگ‌تر؛ و شگفت‌آور اینجاست که همین حقیقت بی‌چون و چرا، در دل من پنهان شده است.

برای حل چنین معمای پیچیده‌ای، شمس تبریزی به دست آمده و راهنما شده است؛ و من در پی او، چنان دویده‌ام که پای دلم خسته و مجروح شده است.