دیوان شمس - غزلیات

دیگر هوشیاری برایم نمانده و از خود بیخود شده‌ام، ای ساقی! دستارم را بازگردان یا به این مشکِ سقا (ظرفِ وجودیِ من) آبِ زندگی بده و یا اگر نمی‌توانی، خودِ مشک را از من بستان تا از بندِ تعلق به ابزارِ وجود رها شوم.

ای ساقی، نیم‌باقیِ شراب را تو بنوش و مابقی را به من ببخش. البته اعتراف می‌کنم که حرفِ نسنجیده‌ای زدم؛ نه! اصلاً همه آن را به من بده تا کاملاً از خود رها شوم.

ای آنکه زیبایی و جلوه‌ات فتنه‌ی جانِ مرد و زن است، امشب حصارِ خودپرستیِ مرا درهم بشکن. هرچه دارم، از لباسِ تن تا اندوخته‌های ذهنی و مالی‌ام را به تاراج ببر و به دیگران ببخش.

اگر می‌خواهی تمامِ دریای هستی به آبِ زندگانیِ جاودان تبدیل شود، تنها قطره‌ای از آن شرابِ مینویِ خود را به درونِ دریا بیفکن.

اگر مشتاقی که ستارگانی چون ماه و زهره، همچون پرنده‌ای مطیع به سوی تو فرود آیند، از آن شرابِ روحانی که در دست داری، پیمانه‌ای بزرگ به آسمان و بالا تقدیم کن.