دیوان شمس - غزلیات

تو با وقار و تأثیرگذاری خاصی در دل و دیده‌ی من نفوذ می‌کنی. مرا جادوگر و افسون‌گر خطاب می‌کنی، در حالی که خودت داستان‌های عاشقانه و شگفت‌انگیزی را روایت می‌کنی.

تو با یک دم و اراده‌ات، تمام آسمان‌ها و هستی را به چرخش درمی‌آوری. در برابر جادوی عشق تو، دانش و منطق انسانی چیزی جز ادراکی کهنه و بی‌ارزش نیست.

تو با یک توبه خالصانه، گناهانِ دنیا و آخرت را پاک می‌کنی، پس چرا به لغزش‌های کوچک ما این‌چنین سخت‌گیرانه چنگ زده‌ای؟

در هر گوشه‌ای از این جهان، ایوب‌هایی در صبر و یعقوب‌هایی در فراق گرفتارند. عشقِ تو چنان قدرتمند است که در خانه‌هایشان را شکسته و آرامش و داشته‌هایشان را به یغما برده است.

با وقار و ناز به سمت گورستان برو و ندایی کن و دعوت کن که ای مرده‌ی کهنه، از خاک برخیز و به رقص درآی.

در همان لحظه، تمام گورستان همچون شهری پرجنب‌وجوش آباد می‌شود و همه مردگان شادمانه به رقص درمی‌آیند؛ گویی حتی تقدیر الهی هم در برابر این قدرت تغییر کرده است.

من این حرف‌ها را از روی زیاده‌گویی و لاف زدن نمی‌گویم و سخنی خیالی نمی‌بافم، چرا که من این صحنه‌ها را صد بار به چشم خود دیده‌ام و از روی نادیده‌ها سخن نمی‌گویم.

هر کسی که مدعی است از مردم گریخته و زاهد شده است، اگر دیدی یقه پیراهنش از پشت پاره شده، بدان که در ادعای زهدش صادق نیست و در واقع عاشق است.

ساکت شو و سخن مگو؛ فقط غم معشوق را با عاشق بشنو، زیرا تا زمانی که طالب (عاشق) وجود دارد، جست‌وجو و تلاش برای رسیدن به معشوق هم ادامه خواهد داشت.