دیوان شمس - غزلیات

از من می‌پرسی که حالت چگونه است؟ می‌گویم سرشار از تازگی و لطافت هستم؛ چرا که زیبایی و بخشندگیِ تو آن‌چنان بی‌کران است که در هیچ حد و اندازه‌ای نمی‌گنجد.

چه زیباست آن‌که به سوی سرچشمه‌ی حقیقت و شیرینیِ مطلق حرکت می‌کند؛ در این سفرِ روحانی، هزاران تعلقاتِ دنیوی و وسایلِ مادی که در حکمِ اسب و جمازه (شترِ تندرو) برای رسیدن به مقصود هستند، از دست می‌رود و سالک از آن‌ها بی‌نیاز می‌شود.

همواره سعی می‌کنم در سکوت و خاموشی به سر ببرم، اما به سببِ چشیدنِ شهدِ حقیقت (شکرنوشی)، بی‌اختیار با آن کرشمه‌ و نگاهِ الهی که خودِ آن نگاه، آشکارکننده و فاش‌کننده‌ی رازهاست، هم‌داستان و هم‌خوی شده‌ام.

ای دل، در این مستیِ روحانی، ثابت‌قدم و محکم باش، اما اگر هم لنگان‌لنگان حرکت می‌کنی، باز هم شتاب کن، چرا که دروازه‌هایِ لطف و فرصتِ رسیدن به حق در حالِ بسته شدن هستند.

به سوی آن صبحِ روشنِ رهایی و آن دریایِ بی‌پایانِ حیات قدم بردار؛ این کوزه‌یِ تن و کالبدِ مادی را بشکن و با آتشِ عشق، آن‌چه درونِ این قالب (کازه) است را بسوزان تا از خود رها شوی.

می را به اهلِ می‌گساری واگذار و تب و دردِ دوری را به اهلِ غم و غصه بسپار؛ چرا که این امور (می و تب) همگی در حکمِ نقش و نگاری زودگذر و آوازه‌ای توخالی هستند که پایداری ندارند.

این سفر برای جان‌های مشتاق است، در پاسخ به آن حقیقتِ ازلی که فرمود: «من گنجی پنهان بودم و دوست داشتم که شناخته شوم»، و این جان‌های مشتاق با وجودِ نفسِ فریبنده و بازیگرِ دنیا، به سوی آن حقیقت حرکت می‌کنند.

ای یارانِ ما، به سوی مقاماتِ بلند و معنویِ ما بیایید؛ چرا که این جسمِ مادی برایِ شناختِ حقیقت همچون نابینایی است و حواسِ پنج‌گانه (مانند بینایی و شنوایی) تنها عصایی برایِ او هستند و راهگشایِ اصلی نیستند.

به سوی آن نوری حرکت کنید که خداست؛ در پرتوِ دیدارِ او، حتی کمالِ ماهِ شبِ چهارده هم ناقص به نظر می‌رسد و خورشیدِ درخشان نیز در برابرِ آن نور، همچون نانوایی ساده و کم‌ارزش جلوه می‌کند.