دیوان شمس - غزلیات

گلِ نسرین به لاله گفت که زمان آن رسیده است که برخیزیم و با حالی مستانه و فارغ از قید و بند، به دامانِ گل‌های تازه‌شکفته چنگ بزنیم و همبستگی عارفانه پیدا کنیم.

بیا تا از باده‌ای که از لب‌های شیرین و ساده‌ی محبوب به ما می‌رسد، پی‌درپی بنوشیم و همچون گل و لاله که در کنار هم در طبیعت می‌رویند، ما نیز در وحدتی مستانه با هم درآمیزیم.

زمانی که گلِ نرگس با چشمانی پرناز و عشوه ظاهر شد، گلِ سمن از روی حسادت و خشم برآشفت و به نسرین گفت که بیا تا ما نیز از سرِ غیرت و شور، مستانه با این وضعیت به ستیز برخیزیم.

محبوبِ زیبا و شیرین‌سخن که پیش از این همچون غنچه‌ای لب‌بسته بود و اسرارِ خود را پنهان می‌داشت، اکنون که چهره گشوده و لب باز کرده است، هنگامِ آن است که ما نیز هستیِ خود را در پای او فدا کنیم.

جان‌هایی که از روزِ عهدِ الست با خداوند، بی‌خویشتن و سرمست به این جهان آمده‌اند، در این کالبدِ خاکی (آب و گل) همواره در حال لغزش و ناآرامی هستند، زیرا جایگاهِ اصلیِ آن‌ها اینجا نیست.

ای دل، در این شادیِ روحانی، از درختِ سرو آزادگی و وارستگی را بیاموز؛ تا جایی که دیگر در بندِ مفاهیمِ محدودی همچون گناه و توبه نباشی و فراتر از آن‌ها مستانه زندگی کنی.

چون راهِ درست و هدایت را در مصلحت‌اندیشی و کلامِ صلاح‌الدین (مرشدِ عارف) دیدیم، شایسته است که برای رسیدن به آن حقیقت، از خودِ خویشتن و منیّتِ خود بگریزیم و مستانه در مسیرِ عشق قدم بگذاریم.