دیوان شمس - غزلیات

ای کسی که عشقِ تو باعث شده است جان و دلِ عاشقان در محفلِ انس تو از سرِ شوق به پایکوبی و رقص بپردازند و در میدانِ نبردِ عشقِ تو نیز، سرها بی‌شمار قربانی شده و به پایِ تو افتاده‌اند.

ای روحِ پاک و امینِ الهی، هنگامی که تو تصمیم گرفتی بر این زمین قدم بگذاری، اراده‌یِ سترگِ تو چنان بود که ذرّاتِ خاکِ این زمین نیز در برابرِ عظمتِ تو به تکاپو افتادند و به رقص درآمدند.

فرمانِ پرشکوهِ تو با خونِ دلِ عاشقان مهر و امضا شد؛ چنان‌که از شدّتِ قاطعیت و اراده‌یِ تو، خون در رگ‌ها می‌جوشد و کف می‌کند و بر رویِ هم تلنبار می‌شود.

ای کسی که دوراندیشی و کیاستِ تو از آغازِ آفرینش تا امروز، از تمامِ پادشاهانِ تاریخ برتر است، از من بپذیر که همه‌یِ جان و هستی‌ام در برابرِ این اراده‌یِ استوارِ تو تسلیم شده و به رقص درآمده است.

اگرچه خوارزمیان دیدارِ بی‌چون و چرایِ خداوند (دیدارِ حق) را انکار کردند، اما نورِ معرفت و بینشِ تو چنان نافذ بود که حتی خوارزم و خوارزمیان را نیز در برابرِ عظمتِ خود به خاک‌ساری و رقصِ تسلیم واداشت.

ای که تابشِ چهره‌یِ خورشید‌گونه‌ات، ماه را شکست داده و به عقب رانده است، و آن ماه (که نمادِ زیباییِ عادی است) در مسیرِ راهِ تو چنان خاضع شده که در برابرِ قدرت و تدبیرِ تو به رقص و جنبش درآمده است.

هنگامی که شمسِ تبریزی با نگاهِ نافذش به کتابِ دل می‌نگرد، حتی قواعد و دستورهایِ خشکِ عقلانی در برابرِ آن، به رقص و حرکت در می‌آیند و همه چیز تحتِ تأثیرِ قاطعیتِ تو در هماهنگی و جنبش قرار می‌گیرد.