دیوان شمس - غزلیات

این چه کسی است که ناگهان به میانِ جمعِ ما آمده است؟ این وجود، تجلیِ نورِ خداوند است که مستقیماً از پیشگاهِ او بر ما نازل شده است.

به این بخشش و رحمت بنگر و به این سعادت و اقبال نگاه کن؛ او با سیمایی نورانی و زیبا، برای یاری دادن به کسانی که دچار بدبختی و شکست شده‌اند، به اینجا آمده است.

به لیلیِ زیبا نگاه کن که چطور مشتاقانه به دنبالِ مجنون گشته است؛ به روحِ پرکشش که مانند آهن‌ربا، هر ذره‌ و کاه کوچکی را به سوی خود می‌خواند، توجه کن.

به خاطرِ عطرِ خوشِ حضورش، زیباییِ کردارش و دعوت‌های الهی‌اش (مانند قل تعالو)، جان‌ها مشتاقانه به سوی درگاهِ او آمده‌اند.

خداوند برای بندگان و عالمان، نقش‌های بی‌شماری را از عالمِ عدم پدید می‌آورد و این خیالاتِ زیبا و مطلوبِ اوست که در دل‌های ما جای گرفته است.

آن خدای بی‌نیاز، روزی آن تخیلات و تصوراتِ ذهنی را به حقیقتِ محض تبدیل خواهد کرد تا حتی کسانی که در گمراهی بودند، در زندگیِ خود به مقصد برسند.

از چاهِ تلخ و پر رنجِ این دنیای مادی، با وسیله‌ای که قرآن است بیرون بیا؛ ای یوسفِ جان، این دلو (قرآن) تنها برای نجاتِ تو به این چاهِ دنیا فرستاده شده است.

ای زبانِ من، چگونه ممکن است که من از تو بی‌نیاز شوم؟ وقتی که با خورشیدِ معرفتِ الهی، در سایه حمایتِ آن پادشاهِ (مرشد) قرار گرفته‌ام.

پروردگارا، پیش از آنکه مرگم فرا رسد، مرا از بندِ دانش‌های نظری و اعمالِ سطحی رها کن، به‌ویژه از دانشِ منطق که در دهانِ همه مردم جاری است.