دیوان شمس - غزلیات

ای ساقیِ عالمِ معنا، من تشنه و مشتاقم؛ جامی از شرابِ معرفت به من بده و از آن دریغ مکن، چرا که دیگر سالکانِ این طریق، پیش از من طعمِ آن را چشیده‌اند.

اگر خواستارِ دانستنِ رازهای درونیِ منی، جامی از شرابِ آتشینِ عشق به من بنوشان؛ مرا با این شرابِ سوزان مست کن و آنگاه از من بپرس که دلت در هوای چه کسی می‌سوزد.

عشق، چراغی در دل بر افروخت و تاریکیِ شبِ جهل را به صبحِ روشنِ آگاهی مبدل کرد؛ و از پرتوِ این نور، حتی بر سنگ‌های سخت و بی‌جان نیز دیدگانِ بصیرت گشوده شد.

عشق، شفابخشِ دردهای من است و تلخیِ آن، گواراترینِ شیرینی‌های من است؛ من در میانِ دیگر عاشقان، به هر سمتی که آنان رانده شوند، همراه و هم‌گام حرکت می‌کنم.

دنیا و لذاتِ فانی‌اش را برگیرید و ما را با حالِ خود رها کنید، که دنیای عشق برای ما کافی است؛ چرا که ما در ساحتِ عشق، بهشت‌ها و شهرها و بازارهایی از معانی و حقایق داریم.

جان‌هایی به هم پیوستند و جان‌هایی ما را راهبری می‌کنند؛ در آن میخانه، شرابِ عشق به فراوانی جاری است و جامِ عشق، بسیار زلال و روان است.