دیوان شمس - غزلیات

ای عاشقانِ رسیدن به مقصد، سفر کنید تا به راه درست هدایت شوید و از کسانی که به سعادت رسیده‌اند پرس‌وجو کنید، آنان می‌دانند که جایگاه پیر و مرشد کجاست.

عشق، نوری است که جایگاه رفیعی دارد و رازِ نهفته در آن، سپری محکم برای عاشق است؛ رودِ عشق هرگز خشک نمی‌شود و آتشِ آن نیز هرگز خاموش نمی‌گردد.

عشقی که با رنج و سوزِ درون همراه نباشد، عشق نیست. اگر شنیدید که کسی از فرطِ عشق، پرواز می‌کند یا رفتارهای غیرعادی دارد، او را انکار نکنید و به دیده تحقیر ننگرید.

بندِ عشق برای شما از آزادیِ دنیوی بهتر است. اگر دیدید چشمی از عشق می‌گرید، گمان نکنید که دچار بیماریِ چشم شده است (این گریه، نشانه بینایی و بیداری است).

کار عاشقان به گونه‌ای است که در ظاهر گمراهی به نظر می‌رسد، اما بیماریِ آنان در واقع بهترین دارو برای جانشان است؛ تا زمانی که در راه عشق، عقلِ معمول را از دست ندهند و حیران نشوند، گمان نکنید که به راهِ حق هدایت شده‌اند.

ای یارانِ ما، ناامید نشوید؛ پس از سوزِ عشق، آرامش و همنشینی با حق حاصل می‌شود. پس خود را جز به جامه عشق نپوشانید و جز به آن دل نبندید.

جادوی عشق همیشگی و آتشِ رنجِ آن همیشه روشن است. این نعمتی است که اگر کسی در راهش تلاش نکند، آن را از دست می‌دهد و محروم می‌ماند.

در روزِ دیدار، وقتی عقلم حیران شد و در عشق غرق گشت، فریاد زدم که این همان بقا در میان نیستی است و این همان نعمتِ جاودانه است.

اگر عشق از دست شما رفت، دست از کار نکشید و به جستجو ادامه دهید و با خردِ الهی آن را بیابید؛ در این راه از خوردن و خوابیدن غافل شوید، زیرا تا زمانی که محبوب را به چشم دل نبینید، عبادت واقعی محقق نشده است.