دیوان شمس - غزلیات

آنان که روی برگرداندند و بی‌هیچ دلیلی به سرزنش پرداختند، در برابر معشوقی است که جان و دل ما کاملاً در اختیار اوست و ذهن ما جز به او نمی‌اندیشد و پرواز نمی‌کند.

آنان جز رنج و بیماریِ من چیزی نخواستند و من نیز از آنچه آنان خواستند، خشنود و راضی هستم؛ شگفتا از این آگاهی که نفس و اندوهِ او، و خشم و قهرِ او، به جانِ من می‌رسد.

صبر و قرارم با اخمِ آنان از میان رفت، حال بنگر که اگر آنان شاد شوند، چه حالی خواهم داشت؟ وقتی اندوهِ او به من جان می‌بخشد، در برابر نگاه و منظرِ او چه خواهم شد؟

هنگامی که آنان به دنبالِ من می‌آیند راهِ فراری نیست و هنگامی که از من می‌گریزند، شادی و طربی وجود ندارد؛ شگفتا، در هر دو جهان چه چیزی وجود دارد که در حیطه قدرت و خواستِ او نباشد؟

امتی را می‌بینم که بدونِ جام و شراب، مست و ازخودبی‌خود شده‌اند؛ شیرینی و حلاوتِ سخن تازگی ندارد، چراکه خودِ شیرینی، از طعمِ شیرینِ او چشیده است.

خاطرِ ما از یادِ آنان پر از شگفتی شد، اما شگفتی چیست؟ جادو و افسون، اثری از چهره‌ی اوست و شبِ من، نفسی از عطرِ خوشِ اوست.

اگر او سکوت کند ما نیز ساکتیم؛ آنان نه خسته می‌شوند و نه سرزنش می‌کنند؛ دیگر خبری بازنمی‌گویم، زیرا من خود از منبعِ اصلی، خبر دریافت کرده‌ام.

وا حسرتا که وقتی حجاب میان ماست و چه خوشحالم وقتی به من نزدیک می‌شوند؛ او بر درِ دلِ من می‌کوبد ولی رازش را فاش نمی‌کند، چراکه هیچ‌کس نمی‌تواند این راز را از او بازستاند.