دیوان شمس - غزلیات

ای کسی که پیوسته رنگ عوض می‌کنی و در انکار حقیقت هستی، تا کی می‌خواهی این‌گونه باشی؟ تا چه زمانی می‌خواهی مانند خاری در دست ما فرو روی و باعث آزار و درد باشی؟

محبوبِ تو بر اسرار هستی و گردش روزگار آگاه است؛ بنابراین، پنهان‌کاری‌ها و اسرار تو در پیشگاه او چه ارزشی دارد و چگونه می‌تواند از دید او مخفی بماند؟

تا کی می‌خواهی وعده دهی که این آخرین بار است و دیگر تکرار نمی‌شود؟ تا کی می‌خواهی با این بهانه‌های تکراری و وعده‌های پوچ، خود و دیگران را فریب دهی؟

ای کسی که به سبب رفتار تو، هم محبوب و هم طبیب (راهنما و مرشد) رنجور شده‌اند؛ زخمِ کهنه و عمیقِ (ناسور) لجاجتِ تو، مانع از آن می‌شود که درمان شوی و سلامتِ روحی بازیابی.

تو از شرابِ غفلت نوشیده‌ای و انکار می‌کنی که چنین کرده‌ای، اما بویِ آن شراب که از دهانت به مشام می‌رسد، خود گواهی بر اعتراف توست و دیگر نیازی به سخن نیست.