دیوان شمس - غزلیات

کسی به آرامش حقیقی و وصال تو می‌رسد که پیش از آن در عشقِ تو بی‌قرار بوده باشد؛ چرا که دلِ خسته‌ی عاشق، تنها از راهِ سختی‌ها و رنج‌های مسیرِ توست که به گلزارِ وصالِ تو راه پیدا می‌کند.

تمامِ زیبایی‌های عالم (گل و سوسن) و کمالاتِ هستی (گلشن) متعلق به توست؛ پژمردنِ این زیبایی‌ها ناشی از خزانِ قدرتِ تو و شکوفایی‌شان مدیونِ بهارِ وجودِ توست.

تمامِ موجوداتِ عالم، از زمین تا آسمان، در عینِ اینکه ناطق و گویا هستند، گویی در خاموشیِ مطلق به سر می‌برند؛ درست مانندِ دل و جانِ عاشقانی که در ظاهر آرام‌اند اما در درونشان غوغای بی‌قراری برای تو برپاست.

همه در آرزوی تو هستند و تمامِ جهان در قبضه‌ی قدرتِ توست؛ آدمی لحظه‌ای پست و مستِ توست و لحظه‌ای دیگر در خمارِ دوری از تو می‌سوزد.

همه چیز در این عالم به اراده‌ی تو زیر و رو می‌شود، در حالی که همگان از حقیقتِ تو بی‌خبرند؛ چقدر نگاه کردن به تو شگفت‌انگیز و چه اندازه انتظار برای دیدارِ تو لذت‌بخش است.

سرو و باغ و زیبایی‌های ظاهری برای زاغ (که نمادِ کوته‌بینان است) چه ارزشی دارد؟ تو صدایِ ناله‌ی بلبل را بشنو که او تنها انتخاب‌گرِ راهِ توست.

من در این میان، از کارِ دنیا مانده‌ام و کسی مرا نمی‌خرد؛ تنها کاری که از دستم برمی‌آید این است که با فراغِ بال به تماشایِ کارهای تو بنشینم.

من از هر چه جزو و کل و دریا و پل است (نمادهای تعلقاتِ دنیوی) می‌گذرم و فرار می‌کنم؛ زیرا وقتی چهره‌ی تو نباشد، گل و زیبایی‌هایِ آن چه ارزشی برای من دارد؟

وقتی من در شمارِ بندگانِ تو هستم، زندگیِ بدونِ تو (عمرِ مرده) و تن و جانِ بی‌رمق چه ارزشی دارد؟ این چند روز عمرِ کوتاه هم وقتی در بندِ تو نباشد، هیچ است.

وقتی دل‌ها، چشم‌ها و گوش‌ها از تو مِیِ حقیقت می‌نوشند، در هر لحظه شکوفه‌هایی از معنویت و کمال در راهِ قربانی شدن برای تو می‌شکفد.

بعد از این، تصمیم دارم جانِ خود را در سکوت رها کنم؛ اما این هوسِ جان دادن برای تو، به من اجازه‌ی خاموش ماندن نمی‌دهد.

اینکه بخواهم در خاموشی پنهان شوم تا شکارِ تو نشوم، ناممکن است؛ چرا که هیچ شکار و صیادی نمی‌تواند از دامِ عشقِ تو بگریزد.

همه به واسطه‌ی بویِ تو فربه (سرزنده) و به واسطه‌ی هجرانِ تو لاغر (رنجور) شده‌اند؛ تمامِ شادی‌ها و گریه‌های مردم، نشانه‌ها و یادگارهایی از توست.