دیوان شمس - غزلیات

چهره درخشان و تابناک تو، آینه‌ای برای جان من شده است؛ در حقیقت، میان جان من و جان تو هیچ تفاوت و جدایی وجود نداشته و ما از همان آغاز یکی بوده‌ایم.

آن رخسارِ چون ماهِ تمام، به حق شایسته است که خانه دلِ مرا جایگاه خود کند؛ تا آنجا که عقل که پیش از این برای خود صاحب‌اختیار و خواجه بود، اکنون در برابرِ عظمتِ عشقِ تو، به بنده و دربان تبدیل شده است.

روحِ من از روزِ نخستینِ آفرینش (روز الست)، مست و شیفته‌ی چهره‌ی تو بوده است؛ اگرچه در مدتی که در قالبِ تن (آب و گل) گرفتار بود، دچار پریشانی و دوری از اصلِ خود شده بود.

وقتی که وجودِ خاکی و مادی انسان (گل) آرام گرفت و ته‌نشین شد، جانِ آدمی (آب) روشن و شفاف گشت؛ اکنون با این شفافیت، دوگانگیِ «من» و «تو» از میان برخاسته و وحدت حاصل شده است.

همچون قیصری که بر روم حکمرانی می‌کند، اکنون زیبایی و نورِ تو بر تیرگی‌ها و ناپاکی‌ها (زنگیان) پیروز گشته است؛ امید که فرمانرواییِ خندان و پرمهرِ تو تا ابد برقرار و پیروز بماند.

ای کسی که چهره‌ات چون ماه درخشان است، گاهی ناله و زاری می‌کنم؛ زیرا عشقِ سخن‌دان و عمیقِ تو، خود به مانعی (حجاب) برای وصالِ مستقیمِ من با تو تبدیل شده است.