دیوان شمس - غزلیات

ای زیباییِ جان‌بخشِ دلبر، خوشا به حال و روزِ تو؛ ما به بودنِ با تو بسیار خوش و خرسندیم، پس امیدواریم که روزگارت همواره خوش و خرم باشد.

حالِ ما به‌واسطه‌ی تو نیکو است و امیدواریم که احوالِ تو نیز همیشه نیکو باشد؛ درود بر گردشِ روزگار و چرخِ گردون که تو را به زندگیِ ما هدیه داد و این لحظاتِ خوش را برایمان آفرید.

ای یار، جان و سرِ تو در ذهن و اندیشه من جای دارد؛ همان‌طور که آن رطل‌های می که به من نوشانیدی، در روح و جانم ماندگار شده است.

از قدرت و مستیِ آن می، جامِ شراب به فریاد درآمده است و از پرتوِ نشاط و شادیِ حاصل از آن، گویی زمانِ دیدارِ تو نیز به بانگ و فریاد برخاسته است.

جایگاه و منزلتِ تو چنان عظیم است که در ظرفِ کوچکِ می (مستیِ ظاهری) نمی‌گنجد، چرا که عشقِ تو در دلِ آدمی چنان شوری می‌آفریند که همچون حکایتِ فرهاد، عاشقی را به کمال می‌رساند.