دیوان شمس - غزلیات

ای محبوب، شرم و حیای تو چهره‌ات را به رنگ گل انار سرخ کرده است؛ از خود می‌پرسم که چرا من از تو دوری می‌کنم؟ پاسخ این است که شرم و حیای تو، هم‌نشین و یاور من شده است و میان ما فاصله می‌اندازد.

تمام باغ و گلستان در برابر رنگ رخسار تو، رنگ باخته و بی‌فروغ شده‌اند؛ با این حال شگفت‌زده‌ام که چگونه این شرم و حیا، همچون گلی تازه بر چهره‌ات شکوفا شده است.

من برای رسیدن به زهد و پارسایی، خرقه و جامه‌های بسیاری بر تن کردم و در راه عشق بسیار کوشیدم، اما شرم و حیای تو با یک جلوه‌گری، تمام آن ادعاهای زاهدانه و خرقه تقوای مرا یک‌باره به آتش کشید و نابود کرد.

اصل و حقیقتِ بی‌آلایشِ شرم تو، در پرده غیب پنهان است؛ آنچه ما در چهره‌ات می‌بینیم، تنها جلوه‌ای ناچیز و ته‌مانده‌ای از آن حقیقتِ متعالی است که بر چهره‌ات جاری شده و گل‌فشانی می‌کند.

دلی که سخت و سنگ‌مانند بود، در برابر شکوهِ شرم و حیای تو ذوب شد و به گریه نشست. پروردگارا، این شرم و حیا با قلب‌های هشیار و خردمند چه کرد که چنین دگرگونشان ساخت؟

وقتی شرم و حیای تو بر کوه و سنگ افتاد، سنگ‌ها از شرمِ وجودِ تو دگرگون شدند و به لعل بدل گشتند؛ گویی آن کوه از شدتِ اثرِ نگاهِ حیاآلودِ تو، خون در رگ‌هایش جوشید و به گوهر لعل تبدیل شد.