دیوان شمس - غزلیات

ای معشوقی که چهره‌ای چون ماه و خویی تُرک‌وار داری؛ چه می‌شد اگر صبح‌گاهان به حجره من می‌آمدی و با زبانِ دل‌نشینت به من می‌گفتی که «شکوفا شو» و به زندگی بازگرد.

تو ماهِ ترکی و اگرچه من ترک‌زبان نیستم، اما همین اندازه می‌دانم که در زبان ترکی به آب «سو» می‌گویند (و تو برای من همان آبِ حیاتی).

اگر آبِ حیاتِ تو برای من تیره و تار شد (و از دست تو رنج کشیدم)، ای معشوقی که خویِ تُرکان (سرسختی) داری، با کشتنِ من، بی‌رحمیِ خود را به کمال نرسان.

فراوانی و گشایش در روزی و زندگی من، از چشمانِ تنگ و کشیده‌ی تو سرچشمه می‌گیرد. تو خود به تنهایی، هزاران دولت و اقبال و نیک‌بختی هستی.

ای کسی که در دلیری و قدرت چون «شیرِ شمشیرزن» (ارسلان قلج) هستی، برای ریختن خون من شمشیر مکش؛ چرا که عشق تو تمام اجزای وجود من را ذره‌ذره در اختیار گرفته است.

بیم آن دارم که با زخم شمشیر تو، آسیبی به عشقِ میان ما برسد؛ بنابراین، اگر لب فرو بسته‌ام نه از رویِ خساست در بذلِ جان، بلکه برای حفظِ حرمتِ این عشق است.

معشوق با کلامِ شیرین و سحرآمیزِ ترکی خود، فسون و جادویی بر ما می‌خواند که سزاوارِ اوست؛ پس اگر به دنبالِ حقیقتی، آن را در همان کلام و حضور او بجو.

اینکه تو را «تُرک» نامیدم، برای گمراه کردنِ دیگران و ایجادِ مغلطه بود؛ زیرا این عشق دشمنان و حسودانِ بسیاری دارد که نباید از حقیقتِ آن آگاه شوند.

شنیدم که تو مرا «دکتر» (دانا و طبیب) خواندی و در برابرِ این لطفِ تو سکوت کردم؛ چرا که در این عشق، رنگ و بویِ حالِ درونی‌ام، خود گویاترین خبررسان و افشاکننده رازِ من است.