دیوان شمس - غزلیات

چه لحظه دل‌انگیزی است آن وقتی که ما دو نفر در ایوانِ خلوتِ وصل می‌نشینیم؛ در حالی که دو کالبد و دو چهره داریم اما حقیقتِ وجودیِ ما تنها یک روح واحد است.

زمانی که ما وارد باغِ وصال می‌شویم، حضورِ ما به باغ طراوت می‌بخشد و آوازِ پرندگان، همچون آبِ حیات، به هستی جانی تازه می‌دهد.

ستارگانِ آسمان برای تماشایِ ما پایین می‌آیند و ما چنان جلوه‌ای داریم که در برابرِ شکوهِ حضورمان، ماهِ آسمان را نیز به خجالت می‌اندازیم.

ما به چنان شوری می‌رسیم که هویتِ فردیِ 'من' و 'تو' از بین می‌رود و به یگانگی می‌رسیم؛ و این‌گونه از بندِ افکارِ پوچ و تفرقه‎‌اندازی که میانِ ما جدایی می‌اندازد، رها می‌شویم.

در آن مقامی که ما با شادی و خنده به وصال می‌پردازیم، موجوداتِ آسمانی (که همچون طوطیانِ خوش‌سخن و شیرین‌زبان هستند) از شیرینیِ لحظاتِ ما تغذیه می‌کنند.

شگفت‌انگیزتر اینکه در همین لحظه که در یک گوشه نشسته‌ایم، به گونه‌ای فارغ از محدودیتِ زمان و مکان هستیم که گویی هم‌زمان در عراق و خراسان حضور داریم.

ما در ظاهر بر روی این خاک نقش بسته‌ایم اما در باطن، در بهشتِ جاودان و سرزمینِ شیرینِ وصل، هم‌نشین و هم‌نفس هستیم.