دیوان شمس - غزلیات

از ارتباطِ میانِ من و تو در این دل، شراره‌ای از عشق پدید آمد که اگر از دیدگاهِ عقلِ جزئی و دنیایی به آن نگریسته شود، لغزش و خطا به نظر می‌رسد، اما از منظرِ شهودِ عرفانی، عینِ درستی و صواب است.

همان عاملی که آتشِ عشق را در دلم برافروخت، خود همان نیز این آتش را خاموش می‌کند؛ همان چهره‌ای که مرا در وادیِ فنا، از خود بی‌خود کرد و به ظاهر کُشت، دوباره مرا به حیاتِ حقیقی زنده ساخت.

عاشقانِ مستِ حقیقت، چرا چشمانِ خود را بسته‌اند؟ آنان چنین می‌کنند تا درک کنند که برای تماشایِ چهره‌یِ یار، نیازی به چشمِ سر نیست و با چشمِ جان می‌توان به حقیقتِ رویِ او دست یافت.

از این جانبِ دنیا، آن چهره‌یِ حقیقت دیده نمی‌شود و همه‌چیز پوشیده و در حکمِ «پشت» است؛ چرا که آن حقیقتِ بی‌همتا در این کالبدِ مادی و محدودیت‌هایِ زمان و مکان نمی‌گنجد.

در یک لحظه، جان‌ها از چراگاهِ حقیقت بهره‌مند شدند و به سویِ عالمِ بالا پر کشیدند؛ چرا که نباید به خاطرِ نقصِ دیدِ ظاهری، آن چهره‌یِ جانان از نظرِ آنان پنهان بماند.