دیوان شمس - غزلیات

آن‌که با رهایی از قید و بندهای عقلِ محدود، به شادیِ بیکران دست می‌یابد، در شادی غرق است. به عظمت و قدرتِ الهی بنگر که وقتی این روحِ شاد و مست، به ساحتِ وجود می‌آید، چه شوری برپا می‌کند.

امروز همه ما چنان در عشقِ او غرق شده‌ایم که از شدتِ سرمستی، سر از پای خود را نمی‌شناسیم. ما تا گلو در این دریایِ معرفت غوطه‌ور گشته و در مجلسِ خاصِ حضورِ او جای گرفته‌ایم.

وقتی کسی با آن محبوبِ جان محرم و هم‌راز باشد، دیگر جای نگرانی و غم نیست. پس شرابِ گوارایِ معرفت را از سبو به من بنوشان، چرا که او پیمانه‌ای را که مانعِ پیوندِ ما بود، درهم شکسته است.

محبوبِ من که پادشاهِ جانِ من است، برایم باده (عشق) می‌فرستد؛ پس چگونه ستایشگرِ او نباشم؟ ای نوازنده، با صدای بلند اعلام کن که چقدر زیبا و ستودنی است که انسانِ عاشق، پرستشگرِ این عشق و باده باشد.