دیوان شمس - غزلیات

ای که از چهره‌ی تو در هر لحظه نوری تازه بر جهان می‌تابد و از پرتو نور تو، در هر آن زیبایی‌ها و جلوه‌هایی نو و بدیع پدید می‌آید.

تو به شیوه‌ی خاص و آزادِ خود بنشین، اما سخنِ حق را بر زبان آر؛ در برابر چنین جمالی، عقل و خرد حیران می‌ماند؛ وقتی ساقی تو باشی، هر لحظه شرابی تازه و مست‌کننده (مانند شورِ عارفانه‌ی منصور حلاج) برای عاشقان مهیاست.

ظرفِ محدودِ شیشه‌ای چگونه می‌تواند آتشِ سوزانِ عشق تو را در خود جای دهد؟ و چگونه می‌توان با روش‌های معمول و قدیمی، شرابِ تازه‌ی عشقِ تو را که از جنسِ دیگری است به دست آورد؟

ای ساقی، پاک‌دلان را گروه گروه از شراب معرفت بنوشان و آنان را با خود همراه کن؛ با این شور و حالِ تازه، جهانِ فرسوده و کهنه را جانی دوباره ببخش و نو کن.

ای عشقی که پیشه‌ی تو همیشه شادی و بزم است، امیدوارم که دولت و سعادتت تا ابد پایدار بماند؛ باشد که هر روزت چون عیدی تازه و هر شب‌هنگامت بزمی نو باشد.