دیوان شمس - غزلیات

ناله‌ای عاشقانه سر بده و از دردِ دوری و بی‌نصیبی از دیدارِ حق شکایت کن. ساعتی به زبانِ پارسی و ساعتی به زبانِ رومی (که نمادِ گوناگونیِ زبان‌هاست) سخن بگو تا حقیقتِ درونت آشکار شود.

خواه به زبانِ رومی سخن بگویی و خواه به تازی (عربی)، برای من تفاوتی ندارد؛ چرا که هدفِ من جز تو کسی نیست. تنها از زیبایی، کمال و لطفِ خداوندگار و مرشدِ خود برایم سخن بگو.

تو که هم می‌سوزانی و هم می‌سازی و هم در جهان پرتو افشانی می‌کنی؛ تو هم‌چون خورشیدی و هم‌چون ماهتاب و هم‌چون آتش و موم هستی. پس بیا و صفاتِ بی‌کرانِ خود را بیان کن.

اگر کسی به تو گفت که گرمایِ آتشِ عشق سرد شده است، سخنِ او را باور مکن. تو که وجودی لطیف و اثرگذار (مانند دود و عود) داری، از حقیقتِ زنده و پاینده‌یِ خداوند سخن بگو.

ای دلِ پروازگرِ من! تا کی می‌خواهی در این جسمِ ویران و دنیایِ مادی بمانی؟ اگر تو شاهینی بلندپرواز هستی، به سویِ جایگاهِ اصلی‌ات پرواز کن و اگر همچون بومی به این ویرانه دلبسته‌ای، پس حقیقت را بازگو.