دیوان شمس - غزلیات

ای باد صبا، از آن خبر و یاری که در ذهن و ضمیر داری، سخن بگو؛ اگر نمی‌خواهی این راز را با همگان در میان بگذاری، حداقل برای ما که عاشق حقیقی هستیم، آن را بازگو کن.

اگر دیگران اهلیتِ شنیدنِ این راز را ندارند، قصه‌ی عشق را در گوش ما نجوا کن و پیام آن دلدار و محبوب را به دلِ زخم‌خورده و پرخونِ ما برسان.

من می‌دانم که تو از جایگاهِ آن محبوبِ مسیح‌دم و زیباآفرین آگاهی؛ پس این خبر را به کسی بگو که در راه عشق، از تعلقات دنیوی بریده و زنّار (نشانِ بندگی عشق) به کمر بسته است.

بر آن عاشقی که سرگرم زیبایی‌های ظاهری و دنیوی (گل) شده است، بانگ برآور و او را نهیب بزن و بگو: شرم کن! از آن زیبارویِ ترک‌نژاد که چون گلی در گلزارِ جان است، سخن بگو و به او مشغول باش.

ای صبا خوش آمدی؛ زمانی که دوباره به سوی محبوب بازگشتی، حال و روزِ دگرگونِ مرا به صورتِ پنهانی در گوشِ آن یارِ عیار و بی‌همتا نجوا کن.

اگر سوسن با صد زبان (گلبرگ) بخواهد حالِ مرا برای محبوب بگوید، تو مانند نرگس که زبان ندارد اما چشمانی گویا دارد، اسرارِ مرا از طریق نگاه و چشم برای او بیان کن.

به خاطرِ غیرتِ شدیدی که محبوب (شمس) نسبت به نامِ خود دارد، به مردم گفتم: آیا نامِ شمس تبریزی را بر زبان بیاورم؟ او (یا جانِ من) در پاسخ گفت: آری، تنها نامِ او را بگو.