دیوان شمس - غزلیات

از آن همه شیرینی که در خشم و دشنام‌های او نهفته است، هر شب با چشمان مرگبار و فریبنده او در نبرد و کشمکش هستم.

اگرچه دام‌های عشق او بال و پر مرا از بین ببرد و مرا اسیر کند، طوطی جان من هرگز از قند و شکرِ کلام و دیدار او دست برنمی‌دارد.

چرا مدام از من درباره ترس و وحشت شب‌های هجران می‌پرسی؟ در حضورِ باشکوه و دولتِ همیشه برقرارِ او، دیگر شبی باقی نمی‌ماند که بخواهد تاریک یا ترسناک باشد.

خون ما اگرچه در ظاهر رنگ و خاصیت خون را دارد، اما به این دلیل که وارد جامِ عشقِ او می‌شود، به شرابِ روحانی و شادی‌بخش تغییر ماهیت می‌دهد.

وعده‌های به‌ظاهر خام و نارسِ او در عمقِ جانِ عاشقان به جوش و خروش آمده است و همین وعده‌های به‌ظاهر ساده، عاشقانِ خام را به مرتبه پختگی و کمال می‌رساند.

بنگر که پادشاهان بر تخت‌های قدرت خود، چگونه به حالِ عاشقانِ کشته‌شده و بدنامِ راهِ او حسرت می‌خورند؛ چرا که آن مقامِ فنا، بالاتر از هر سلطنتی است.

سگ‌های کوی او (پایین‌ترین مرتبه عاشقان) به چنان مقام و عزتی رسیده‌اند که گویی شاهان و شیران هستند، زیرا چنان زیباییِ شورانگیزی (معشوق) بر بامِ جانِ ایشان ظاهر شد.

خدایا! تو از افراد عاقل و ظاهربین درباره حقیقتِ باده عشق نپرس؛ بلکه به چشمانِ مستان و عاشقان نگاه کن تا لطفِ عام و بی‌کرانِ او را در وجودشان ببینی.

ای دل، دستت را بر رگ‌های تپنده این مستان بگذار تا بفهمی که از چه باده‌ سکرآور و مستقلی می‌نوشند که این‌گونه دهانشان از اسرارِ او آلوده و مست است.

شمس تبریزی که گام‌هایش بر سرِ ارواحِ بلندپایه بود، تو در مسیرِ او با ادعا راه مرو؛ بلکه سرِ تسلیم بر جای پای او بگذار.