دیوان شمس - غزلیات

جام عشق الهی را در دست بگیر و بی‌وقفه به سوی حقیقت حرکت کن. همه‌چیز را جلوه‌ای از وجود معشوق بدان و در این مسیر، لحظه‌ای درنگ نکن.

همچون شرابی خالص و زلال باش که هیچ ناخالصی و تیرگیِ ظاهری در آن نیست؛ به لطافت و شفافیتِ جان باش و به حرکت در این راه ادامه بده.

دیدارِ رویِ آن محبوب، ارزشی فراتر از صدها جان دارد؛ پس جانِ خود را (که همان تعلقاتِ دنیوی است) در راهِ رسیدن به او فدا کن که این معامله‌ای بسیار پرسود و ارزان است.

هنگامی که آن یارِ زیبا و درخشان را یافتی، دارایی و ثروتِ ظاهری را ببخش و کیسه‌ی پول و دلبستگی‌های مادی را رها کن و از این تعلقات بگذر.

اگر تمام مردم دنیا هم در غم و اندوه غرق باشند، تو را چه باک؟ چشمت را به روی آن ماهِ تابان (معشوق) بدوز که همواره خندان است و به راه خود ادامه بده.

اگر مردم تو را به ناداری و تهی‌دستی متهم کردند، بی‌اعتنا باش و با اطمینان بگو که من از عشق و حضورِ او سرشارم و باز هم بر این مسیر پافشاری کن.

در برابرِ سخنان بیهوده مردم، دهانت را ببند و همچون کسی که کلوخی بر لب دارد خاموش باش، اما حلاوت و شیرینیِ عشق را در کام جانت حفظ کن و به راهت ادامه بده.

به آنان بگو که آن محبوبِ تابان از آنِ من است و باقیِ دارایی‌ها و دنیا برای شما باشد؛ من نه به مقام و مرتبه نیاز دارم و نه به اسباب و اثاثیه دنیوی.

بپرس که آن ماهِ تابان کیست؟ او شمس تبریزی است. پس در سایه‌سارِ لطف و حمایتِ این سلطانِ معنوی پناه بگیر و در این راه همواره پیش برو.