دیوان شمس - غزلیات

سازِ عقل و منطق خود را درهم بشکن که این رشته‌های عقل، ما را از هم جدا می‌کند؛ حالا هنگامِ نواختنِ نغمه‌ی دل است، چرا که نوبتِ همراهی و یکی‌شدنِ من و تو فرارسیده است.

در عالمِ وحدت و یگانگیِ عاشقانه، ما حقیقتاً یکی هستیم؛ اما وقتی به عالمِ گفت‌وگو و زبان می‌آییم، ناچاراً به دو فردِ جدا (من و تو) تبدیل می‌شویم.

ما همچون پیامبر و همراهش در غارِ ثور، در کنجِ غارِ بدن و عالمِ مادی هم‌نشین هستیم؛ چرا که وجودِ این 'غارِ تن' باعث شده است که ما خود را دو نفر بپنداریم.

من در این دنیای پر از خار و رنج (خارستان) بسیار سفر کردم و زخمی شدم؛ اکنون تو باید این خار (رنج یا نفسِ اماره) را از پای من بیرون بکشی، چرا که رنجِ من و تو مشترک است.

ای دل! در پناهِ وجودِ مسیحاییِ مرشدِ خود، سرمست و آسوده بخواب؛ زیرا آن دورانِ سختِ گریه و زاریِ من و تو به پایان رسیده است.

من در دریای زر و ثروتِ معنوی غرق شدم و تو در حالِ عبادت و سجده‌ای؛ در این راه نباید بی‌کار بود، بلکه هر کدامِ ما باید وظیفه‌ی خود را در مسیرِ کمال انجام دهیم.

هر کس که به دنبالِ من می‌گردد، باید مرا در حریمِ تو جست‌وجو کند؛ اگر داستانِ عشقِ لیلی و مجنون است، ما نیز در همان جایگاه و پیوند هستیم.

آن دزدی (نفسِ اماره) که راهِ ما را می‌زد، اکنون زمانِ مجازات و سیاستش رسیده است؛ بیایید او را به دار بکشیم، که این کار، وظیفه‌ی مشترکِ من و توست.

خاموش باش که سکوت و خاموشی، مایه‌ی افتخارِ ماست؛ سخن گفتنِ بیهوده و بی‌صبری، برای ما عار و ننگ است.