دیوان شمس - غزلیات

آن محبوب و معشوقِ جان که هم به احوال من آگاه است و هم ناگهانی به سراغم آمد؛ وقتی دلم پرسید که چه کسی آمده، جانم پاسخ داد که همان یار ماهرو و دل‌ربا آمده است.

او همچون مجنون و دیوانه‌ای به خانه ما وارد شد، اما عجیب آنکه خودِ او در جست‌وجوی آن محبوب ماهرو به کوچه و خیابان سرگردان گشته است.

او از درونِ خانه فریاد می‌زند که من همین‌جا هستم، اما ما که از این بانگِ جان‌بخش غافلیم، بی‌خبرانه در پیِ او به هر سو دوانیم و فریادِ جست‌وجو سر می‌دهیم.

معشوقِ همچون بلبلِ مستِ ما در گلشنِ وجودمان نغمه‌سرایی می‌کند و ما مانندِ فاخته‌ای سرگشته، بی‌قرار در پروازیم و مدام بانگ «کو؟ کو؟» سر می‌دهیم.

نیمه‌شب بود که جمعی هراسان برخاستند و پرسیدند: «چه دزدی به خانه آمده؟» و آن دزدِ جان‌ربا خود پاسخ می‌دهد: «دزد آمده است» و مقصودش از دزد، خودش است که آمده تا دل را برباید.

آوازِ او چنان با بانگِ کائنات و هستی درآمیخته است که در این غوغا و هیاهو، کوچک‌ترین نشانی از صدایِ خاصِ او به تنهایی قابلِ تشخیص نیست.

به یاد آور آن آیه را که می‌گوید: «او با شماست»؛ پس بدان که او در همین جست‌وجویِ تو حضور دارد. هرگاه در پیِ او می‌گردی، بدان که این طلبِ تو نیز نشانی از حضورِ اوست.

او از تو به خودت نزدیک‌تر است، پس چرا برای یافتنش به بیرون از خویش می‌روی؟ همچون برف در برابرِ خورشیدِ حقیقت ذوب شو و با نفیِ خود و غرورِ خویش، خود را از آلودگیِ خودی پاک کن.

عشق باعث می‌شود که جانِ آدمی همچون سوسن به سخن درآید و گویا شود. تو نیز زبان به خاموشی دار و این رسمِ سکوت و تسلیم را از سوسن بیاموز.